بیست و پنجم آبان سالگرد علامه محمد تقی جعفری
۲۵ آبان ، سالگرد بزرگمردیست مردیست که هیچگاه به دنبال این نبود از خود قداست بسازد . با اینکه در ۲۳ سالگی به اجتهاد رسید ولی تلاش خود را معطوف به این نکته کرد که علم و دانش است که انسانها را به سر منزل مقصود میرساند.
برایش ثابت شده بود انسانها ،از بی خردی است که ضربه می خورند.
#علامه_محمدتقی_جعفری افکارش را به موضوعات کوچک و پیش پا افتاده سوق نداد .
با اینکه میتوانست هم در زمان شاه و هم بعد از انقلاب از سمت های بالایی برخوردار باشد ولی جایگاه خود را فراتر از مقامهای دنیوی و زودگذر می دید .
هیچ جایگاهی را بالاتر از معلمی و تربیت نمیدانستند .
ایشان عظمتِ شخصیتِ یک اندیشمند را اینگونه می دید که :
بیاموزد؛ علم و فلسفه را فرا گیرد و به آن قناعت نورزد که مطالبی را به طور نسبی میداند، و به آن دلخوش نکند که شُهرتی بیاساس و بیپایه، نام او را در کتابها و مجلّات به رخ مردمِ بیخبر از علم و فلسفه و عرفان بکشد.
ایشان فریاد می زد :
بکوشیم برای زندگی بشری، هدفی نشان دهیم و همگی مَساعی خود را در راه اثبات ایدهآل به زندگی بشری به کار بیندازیم.
علامه به اندیشه های متفاوت احترام میگذاشت و هدفشان این نبود که افکار و دیدگاهشان برتر از دیگران است.
تعصبات بدون اندیشه و احساسی را مضر #حیات_معقول انسانها میدانستند .
واقف بر این بودند که اگر انسانها طالب آرامش هستند باید به چرخه #عمل_و_عکس_العمل توجه داشته باشند .
بیست و دو سال از عروج علامه جعفری می گذرد و من کوچکترین که حدود سی سال در کنار ایشان زندگی کرده ام ، می بینم با اینکه ایشان ملبس به لباس روحانیت بودند ولی هیچگاه اهانتی از کسی به وجود ایشان ندیدم.
شاید برخی بگویند #داش فرید به خاطر این است که میدانند تو نوه ایشان هستی .
ولی باور کنید به این خاطر #علامه_جعفری در دلهای بسیاری جای داشته و دارند که اولا تنها در حوزه تخصصی خود وارد شدند و در جایگاهی که اطلاعی نداشتند هیچگاه حضور پیدا نکردند ، و بعد اینکه چون روحانی بودند نگفت هر چه می گویم از زبان خداوند است و بس .
تنها نظر و دیدگاهشان را گفتند و بر اینکه افکارشان وحی منزل است پافشاری نکردند .
و دیگر اینکه در دوران حیاتشان به کسی اهانت نکرده و افکار غیر از خود را به تنسخر نگرفتند.
ایشان نگران اشاعه تقلیدهای کورکورانه و خرافات در بین جوانان جامعه بودند و همواره بر این نکته تاکید میکردند .
ایشان چه زیبا گفتند :
"فرد يا اجتماعي كه خودپرستي و عشق به شخصيت را به جايي برساند كه تمام ارزش هاي زندگي را به تراكم ثروت، امر و نهي، و خيره شدن به اسافل اعضا منحصر كند، آن فرد و اجتماع ، دو اسبه به سوي انقراض و نابودي مي تازد.
گفتارم را با خاطره ایی از ایشان به پایان می برم ."
سالها قبل منزل علامه در ميدان خراسان ، احتياج به تعمير كلى پيدا كرد، پدر بزرگ بنّايى را آوردند تا آنجا را تعمير كند. در حين كار، باران شدیدی شروع به باريدن گرفت و به ناچار بنّا كار را متوقف كرد و رو به پدر بزرگ كرد و گفت: «آقاى جعفرى، دعا كنيد كه باران قطع شود تا كار را ادامه دهيم». ايشان با خنده گفتند: من براى كار خودم هيچگاه دعا نمى كنم كه اين نعمت الهى قطع شود؛ شما كار را متوقف كن تا هر وقت باران قطع شود به كار خود مشغول شويد!
